Diana Journey

Sin

Ννα μια χαρά

4/8/2010 5:42. Σημιωστε την ημερομηνία τουτην. Εν η ώρα που εξηπνησα για πρώτη φορά στο στρατο με ένα χαμόγελο ννα. Που δαμε ως τον Κόρνο. Μπορεί ναν επειδή εκοιμήθικα με ένα όμορφο καλήνυχτα τζε θκιο γλυκά over-the-phone φυλουθκια; Μπορει ναν τζε απλά επειδή ειμουν κουρασμένος τζε ετζημηθικα καλά; Μπορει τζιολας να είναι πολύ πιο απλά ένα σημάδι για κάτι ασσημο που εν να ακολουθήσει; Εν ξέρω. Παντός ήταν legendary. Ξυπνω χωρίς ξυπνητήρι. Ετοιμάζουμε πρώτος. Τρώω τζε το κρουασαν που αγόρασα που το ΚΟΥ ΨΟΥ ΜΟΥ εχτες, τζε να ακουετε η k tunstall να τραγουδά "suddenly I see this is where I want to be, I feel like walking the world, walking the world" στο background....

Υ.Γ. Εβαλαν με να καθαρισω τουαλέτες μετά. Μια ήταν βουλομενη...

Λάμα

Χα.. Εν αστιο. Καθουμαι εγώ δαμε ήρεμος τζε δίπλα μου τσακονουντε... Χεχ... Ατε κανεί.

Τελειώνοντας, έχω να δηλώσω πως η αυλή του στρατοπαιδου είναι ένας θυσαυρος. Ηβρα ένα Διερωθκιουμε, βασικά αναλυω γενετικά τον βιολογικό κοδικα των 18χρονων κοπελουθκιων τζε προς το παρόν το μπουκαλουι της ανάλυσης εσση μέσα τεστοστερονη, τεστοστερονη Τζε άλλο λιην τεστοστερονη. Καθουμαι εγιω δαμε χαμέ δίπλα που τον φοριαμο μου (βλ. Lockers του στρατού)  τζε ακούω έναν ωραίον chill out τραγούδι που τους morcheeba τζε δίπλα μια μάντρα τεστοστερονης να φωνάζει την μια για λευτεριά τζε την άλλη για γιους πουτανων της Ομόνοιας τζε της ανορθωσης. Επικρατεί πλυρους συχησης βλέπεται. Α, τζε αλο κάτι, please να μου απαντήσει κανένας (αν μπορεί δηλαδή) αν έχουμε καμιά συγγένεια ως homosapiens με τα λάμας! Εν πιο συμπαθητικά βέβαια αλλά τα regular φτυσηματα που επικρατούν  καμνουν με να διερωθκιουμε.
ΧΟΥ ΦΤΟΥ.
Τζε όποιον πάρει ο χάρος. Τζε ΝΝΑ ο findthatinch νε καμνει visualize το φτυμα μεστο δικό του στόμα τζε να νεκατσια!

Οοοο, όπως μιλουμεν αυτήν την στιγμή, στα αριστερά μας παρουσιάζεται ένα καταπληκτικό example της τεστοστερόνης που καμνει over power. Θκιο τσακονουντε για χαζην . . . Παλε. Ντα, εντζε λέω, κάποιες φορές εσση φασην να το καμνεις τούτο... αμμα γελάς τζε γελά τζε ο άλλος, οι αμμα φοναζουν τζε οι θκιο ΑΟΥ τζε ΑΟΥ.. γουατ δε φακ.
Χα, εν αστείο. Καθουμε εγω δαμέ ηρεμος τζε διπλα μου τσακονουντε...χεχ... ατε κανει.

Τελιώνοντας, έχω να πω πως η αυλη του στρατοπαίδου είναι ενα treasure hunt. Ηβρα μιαν πανάρχεαν, σκουρκασμένη κλειδωνια, αρκετά ενδιαφέρω. Κατι σύρματα με εμβλύματα της Ε.Φ. τζε ξυλουθκια που τα καμνω εγω σε σχηματιζμούς με το μασσιερουην μου σε ενα desperate   attempt να μεν χάσω το creativity μου (?) Εν ξερω. Ανιγουαιει. Μπάη. Εν ώρα για αναφορά... παλε.

Πρηξημο

Μα χωρε ρε ποσην χαρά φέρνω στην οικογένεια επειδή εκουρεφτηκα δεύτερο νούμερο.

Νε Ολαν εν να παω στρατό, θκιαορκαν, να πιάσω μια ππαλα να τα σβησω ουλα τα όμορφα χαμόγελα.. Μπουαχαχα. Τζοκερ νούμερο δυο... Καλά αστιευκω, αλλά τουντο νεύρο που μου δημιουργείτε αμμα μιλούσην για τον στρατό εν ανεξέλεγκτο. Αφού μόνο τούτο γυρίζει γυρον μου τες τελευτεες μέρες. "οι τούτος σήμερα εννε στρατός εν διακοπές" , "ότι σου λαλούν στον στρατό να λαλεις νε" , "οι να ακουεις ΌΤΙ σου λαλούν στον στρατό", "θκιο χρόνια είναι, εν να περάσουν" ΌΥΛΟΙ ως τον ένα έχουν γνώμη, σαμπος τζε εζητησα την που κανέναν. ΟΥΛΟΙ ξέρουν τα πάντα, η δική μου γνώμη; Κανένας εν ξέρει τίποτε. Τζε ασπουμεν τελικά ενθαν τίποτε ο στρατός τώρα να δεις, αφού πάντα έτσι πάθενω, ακούω τους άλλους που λαλούν πόσο δύσκολο εν κάτι, με ας είναι για μιαν δασκάλα, η μιαν εξέταση, η οτιδήποτε τζε πάντα αχωνουμε τζε πάντα τελικά εννεν τίποτε .... Τζε πάντα λαλώ να μεν ακούω τους άλους Τζε παντα ακούω τους.

Τεσπα, που λαλούν τζε τα δεκαπενταχρονα καλαμαρουθκια (ηρτεν η ξαδερφη μιας φίλης μου που Ελλάδα ποδα τζε βηηηηηρα catch phrases! Εν πιο δύσκολο τελικά να καταλάβεις ελληνικά απ'οτι ενομιζα :Ρ)

Ατε κάνει τζε επρισα σας τζε εσάς τζε εμένα ...

11/7/2010 (αύριο δηλαδή) μπενω μέσα. Η τύχη τουντου blog εν να είναι ένα μυστήριο, αφού το iPhone εν το περνώ μαζί μου μα πομπες να πέφτουν.

In other news... 21+ ΚΆΜΕΡΕΣ ΣΤΗΝ ΧΑΡΆ ΣΟΥΛΤΑΝ ΤΕΚΚΕ! 21 πλας!!! Αλλά νομίζω εν να το κράτησω για άλλο ποστ τούτο.

Μπαει μπαει!

Ποσκολιο

Ούλα εξεκινήσασην επειδή η μανα μου είσσεν γενέθλια. Τζε που λαλείς, εγώ κάτω στα μαγαζιά να γυρίζω για κάτι δουλειές τζε ΠΟΥΦ να μου ερκεται στο νου οτι εν να ήταν ωραία να της αγόραζα κατι. Τι όμως? Ε, για να μεν τα πολυλογούμεν, αθυμήθηκα που εκαμνα κατι βρασσιολουθκια με χάντρες που ειμουν μιτσικουρης τζε αρεσκαν της μανας μου, τζε ειπα να της καμω κατι τεθκιον. Πετασουμε στην ΖΑΚΟ καλο, τζε γεμόνω μια σακούλα με κουμπουθκια, χαντρουες, μπιγλιπιτουθκια, κερωμένη κλωστήν, σύρμα τζε τα λοιπα, περνώ τζε που ενα vintage store τσε πιανω κατι γυαλιστερά, όμορφα pins σε χρώμα πράσινο (Βλ. Αγαπημένο χρώμα μητέρας) τζε αντυνασουμε σπιτι με εναν ενθουσιασμών για δημιουργία. Βλέπετε, επειδη που την ημέρα που έδωκα τις εξετασεις του art&Design course εν εξανατσησασην τα σσερκα μου την δημιουργία, εκατούρησα πανω μου που τον ενθουσιασμό. Καθουμαι χαμε, σσιονονοτα ούλα, φέρνω τζε κατι πεσσες τζε αλλα εργαλεία, τζε αρκεφκω.
Μπαμ. μπουμ. Φακκα. Τουκου, ΝΝΑ τζε η πρώτη μου δημιουργία :

Εμπικσα το τζε σε ωραίων κουτουην, τζε μετα εσηκώστηκα τζε εφυα... ΧΑ.. ΝΕ ΚΑΛΕ, έκατσα τζαμε με τες ώρες, εν εσηκωνετουν ο κώλος μου να φύει. Εκαμα τζε σκουλαριτζια τζε κολιε για την αρφη μου. Τζε πιο μετα εκαμα τζε ενα για τον liar τζε ενα για εναν φύλο μου, αγόρασα τζιάλα μπιρλιπιτουθκια τζε έπιασα τζε ενα κουτί τζε βάλλω τα μέσα όμορφα τζε συγυρισμένα τζε τζε τζε...

Αν με θκιαβάζει κανένας ψυχολόγος να μου εξηγήσει αυτη την απότομη δημιουργία ποσκολιου 2-3 μέρες πριν την κατάταξη μου πληηηηηςςς! Τζε αφού ενιγουεει, εν να πρέπει να σταματήσω μολις μπω μεσα... Χα, σκεφτείτε να τα πάρω μαζι μου τζε να καμνω κολιέ μεστον στρατό... χαχαχαχαχαχαχα οου μαη γκοτ κατι σκέψεις που μου ερκουντε ώρες ώρες...

Μα χώρε μα χώρε! Χεχ.. πιάνω τζε παραγγελίες btw όποιος ενδιαφέρετε! Χα, να ξεκινήσω επιχείρηση! :ρ

Ιστοριουλα

Ποψε ηταν το graduation μου. Νε, νε εν η τελευταία φορά που εν να φορώ την στολή μου, νε εν θα ξανακάμω μάθημα πίσω που τα θρανία τζε δίπλα που τους φίλους μου, νε νε τωρά ξεκινούν τα δύσκολα.. μπλα μπλα aww sad... ανιγουαιη εννε τούτο το θέμα μου. Μετα που το graduation (οπου επιασα τζε award στο οτι είμουν αριστούχος επι ούλη τη σχολική μου ζωή τζαμε - νε νε θαυμάστε με! - ) επηα με του γονιούς μου σε ενα πολα artsy εστιατοριο τζε εφααμεν. Τζε actually επερασαμεν πολλά ωραία, ένιωσα καλά με το ότι: άμμα απλά για λιο βάλουμε στην άκρια τα προβλήματα που δημιούργησα επειδή είπα τους οτι είμαι gay, μπόρουμε να περάσουμε όμορφα. Ήπιαμεν το κρασουδιν μας (το οποίο ηταν πάρα πολλά ωραίο, ξερει ο τζιρις μου που τεθκια), εσυζητήσιμεν, εγελάσαμεν... ηταν ωραία... ΑΝΙΓΟΥΑΙΗ εννε τούτο το θέμα μου. Μετά εβρέθηκα με φίλους τζε συμμαθητες τζε ήπιαμεν τζιαλον κρασουδιν, εσυζητησαμεν τζε για τον στρατό (πάλε) αλλα ΑΝΙΓΟΥΑΙΗ, εννε τούτο το θέμα μου. Οταν είχα νυστάξει, εζητησα που εναν φίλο μου να με παρει σπιτι επειδή εν εφερα αυτοκινητον μαζι μου. Χατες, ξεκινουμεν να παμεν προς το αυτοκινητον τζε συζητουμεν όμορφα και ωραία τζε σε μιαν φαση περνουμε που ενα φαστ-φουνταδικο οπου εκαθουνταν τζαμε κατι γνωστοι μου αλλα τζε φιλοι του φιλου μου που ειμουν μαζι.. χατε να τους πουμεν για... Χατες λαλουμεν τους, τζε χατες παμεν να φιουμεν επειδη τζινος ο φιλος μου επρεπε να ξυπνηση προιν τζε εβιαζετουν, χατες καμνουμεν να φιουμεν .. τζε ΟΠ.. ετο για ηντα πραμα θελω να μιλήσω σήμερα: “Εδεχτην τελικα να τα πιατε τζινι? Ου ΤΖΙΝΟΣ θελω να πω” φωνάζει ενας που τους φαστ-φουντ-eaters. Ο φιλος μου απαντα βιαστικά (με ενα τρόπο: απαξιώ να σου απαντήσω) σαν στρίφουμε στην γωνιά για να φιουμεν... Εγω βέβαια επηρεν μου λιην ώρα να καταλαβω προς τα που απευθυνόταν η (apparently) βρισσιά. Αρα παω πίσω. Βαλω το σερι μου παστον ώμο του τζε ρωτω τον αν εσσι καπιον προβλημα.

“Αν δεν φυης το σερι σου που πανω μου τωρα εν ξερω τι εν να γινει”

Ενιγουεη εν θα συνεχίσω την ιστορία, νομίζω καταλάβετε.

Προς τον δρομο για το αυτοκίνητο ετρεμαν τα ποθκια μου που το κακό μου. Μπορι τζε να νευρίασα νε, αλλα νομιζω παραπάνω εφοήθηκα . Εφοήθηκα την ποση δυναμη μπορουν να εχουν οι λεξεις, τζε το οτι σε 10 μερες εν να ειμαι στρατό, περικυκλωμένος που κουρουπεττους σσιροτερους που τουτον, τζε λιοτερον αδύναμοι (physicaly) που τουτον.

(επειδή αποκλείετε να είναι λιοτερον αδύναμοι mentally... έτσι είδος πλάσματα πιστεύω είναι uber weak mentally, τζε εν μιλώ μόνο για εξυπνάδα...)

Τελοσπάντων, τωρα επερασεν μου βασικά (μιαν ώρα μετα). Έτσι είδος homophobic άνθρωποι, συνήθως εν καταλήγουν να είναι τζε τζινοι gay? Εννοώ, νταξη, εσσις πρόβλημα με τους gay, εν ανάγκη όμως να προκαλείς? Εν δείχνει κατι για τζινον το οτι αντέδρασεν έτσι, ΤΖΕ χωρις λόγο? Εννοώ, εγω εν εκαμα απολύτως τίποτε για να προκαλέσω (πριν παω πισω τζε ρωτήσω τον αν εχει πρόβλημα).

Τζινος ο φιλος μου ειπεν μου οτι επρεπε να τον αγνοήσω... Τουτο όμως, εν δείχνει αδυναμία προς μέρος μου? Εν ειπα οτι επρεπε να ξεκινήσω καφκαν, οι, αλλα εν επρεπε να του δείξω οτι εκαταλαβα τη είπεν, τζε οτι εν ήταν σωστο? (Πράμα που εκαμα δηλαδή... πριν τον πω ηλίθιο στην φάτσα του τζε φιω)...

Καληνύχτα, εν 3:15 ... νυστάζω.

Απτεητ

Εκαμα ενα φοτοσουτ σαν φωτογράφος,  με  αληθινό μοντέλο (ok ok η κορούα εν ήταν μοντέλο, αλλα έμοιαζε με μοντέλο.. Ε?? Ε??) τζε αποθηκα νακον. Χα, εγιω είμαι τζινος με το μαύρο παντελόνι!

Το μωρό του γείτονα εφκαλε γλώσσα τζε αρκεψαν τζε τούτοι να τσακώνονται... καιρός ηταν.

Εσπασα στο θκιαβασμα επειδή διω τα τελευταία μου πρη-πανεπιστημιακά  exams αλλα εν θέλω να τελειώσουν ποτέ (oxymoron?)

Στες 9 του Ιούλη κατατάσσομε τζε προσπαθώ να μεν το σκεφτούμε αλλά εν φεφκει που τον νου μου.

Α, επεια στον καρδιολόγο του στρατού τζε επερημενα 4 ολόκληρες ώρες ποξο που το γραφείο του για να μου πει μεσε 6 λεπτα οτι μπενω Γιοτα 3.. την ώρα μου μέσα που εν μου εδωκεν απαλλαγή για πάντα!  Οι, Οι μια χαρα ειμαι, τζε το τεστ κοπώσεως εφκαλα το με level 13 (Που ο (ιδιωτικος) γιατρος ειπεν εν το τοπ) αλλά έχω κάτι ταχυπαλμίες ποτζι ποδά. Βλακείες.

Έστειλα email του Θεμυστοκλεους  (χα, έγραψα το επίθετο του λάθος) με τύπο φιλικής κουβέντας... εν ξέρω γιατί.. επειδή έτσι.

Ο παπάς μου ηρτεν τζε ειπεν μου οτι εννε βλάκας (ασπουμεν ΕΙΠΑΝ ΣΟΥ ΤΟ οτι είμαι γκέι, εν το κατάλαβες που μόνος σου, anw) τζε αντιμετώπισα τον - επιτέλους - σε μιαν κουβέντα που κατάληξε σε δάκρυα... Εν, ένιωσα, απολύτως, τίποτε εγώ. Εθορουν τον να κλαίει τζε εν ένιωσα ΤΙΠΟΤΕ. Οι επειδή εν τον αγαπώ.. εν ξέρω, μπορεί να είμαι παραπάνω αναίσθητος από ότι νομίζω. Τζε έτσι καταλήγει τζε το τελευταίο άτομο της άμεσης οικογένειας να ξέρει. Anw, εν θα μπω σε λεπτομέρειες. Βαρκούμε.

Αφού μιλούμε για πράματα που εν μεστον νου μου, να αναφέρω ότι εσσι αλο κάτι που εν φεύκει τζε πάει με το όνομα Liar,  αλλα ας μην πολοτραβηχτουμε σε τάσεις ρομαντισμού, ατε.

Επεια Geocaching στην Λεμεσό με τον Liar τζε ανακαλύψαμε κάτι τόπους, μα κάτι τέλειους τόπους! Να μηνεις χάσκοντα τζε να διας κουντρουμπελες που επιστευκα οτι εσσι ετσι όμορφους τόπους η Κύπρος.

Α, εκαμαμεν τζε το exhibition με τα δημιουργήματα μας σαν  art students... Να κάποιες που τες φοτο που εφκαλεν ο Liar που κάποια που τα πράματα μου. Ενα που τα  sketchbooks μου στα αριστερά τζε τα τελικά μου κομαθκια στα δεξιά.

Ατες, κανει, μπαει!